X
تبلیغات
روان شناسی اختلالات شخصیت - B- اختلال شخصیت افسرده:
تعریف:

عبارتند از افرادی بدبین، فاقد توانایی لذت بردن، وابسته به کار، فاقد اعتماد به نفس و مداوم ناشاد به صورتی که افسردگی در تمام جنبه های زندگی آنها دیده می شود.

 

خصوصیات بالینی:

این افراد بدبین، فاقد انگیزه لذت طلبی، وظیفه شناس، شکاک به خود و به طور مزمن غمگین اند. لذت اندکی از زندگی کردن می برند و وقار و تنهایی را دوست دارند. اکثرا ً دلتنگ، بلا تکلیف و نا امید هستند. به سادگی و اکثرا ً در تنهایی می گیرند. این افراد از اعتماد به نفس اندکی برخوردارند و هیچ چیز در زندگی وجود ندارد که خوشحالشان کند. ظاهر آنها افسرده و صدایشان گرفته است و کُندی روانی - حرکتی دارند.

 

شیوع:

اطلاعات کافی در مورد شیوع این بیماری در دست نیست، ولی به نظر می رسد اختلالی شایع باشد. در مرد و زن یکسان بوده و در خانواده هایی که اختلالات افسردگی در آنها شایع است، بیشتر دیده می شود.

 

معیارهای تشخیصی DSM IV برای اختلال شخصیت افسرده:

الگوی نافذ رفتارهای افسردگی که در اوایل بزرگسالی شروع شده، و در انواع زمینه ها وجود دارد به گونه ای که با 5 (یا بیشتر) از علائم زیر مشاهده می شود.

1- خلق مهمول به صورت غمگینی، پژمردگی، ناشادی، فقدان لذت و بشاشیت.

2- خود پنداری متمرکز به باورهای، بی کفایتی، بی ارزشی و احترام به نفس پایین.

3- نسبت به خود، انتقاد کننده، ملامتگر و خوارکننده است.

4- مُشوش و غرق در فکر است.

5- نسبت به دیگران منفی گرا، انتقاد کننده و قضاوت گرا است.

6- بدبین است.

7- مستعد احساس گناه و پشیمانی است.

* این اختلالات، منحصرا ً در دوره افسردگی اساسی روی نداده و با بیماری های دیگر قابل توجیه نیست.

 

پیش آگهی و درمان:

مبتلایان به اختلال شخصیت افسرده، از شانس بالایی برای ابتلاء به اختلالات خلقی، به خصوص اختلال افسردگی اساسی و اختلال افسرده خویی برخوردارند.

روان درمانی به خصوص روان درمانی بینش گرا، درمان انتخابی این بیماران به شمار می رود.

شناخت درمانی و سایر انواع روان درمانی گروهی و بین فردی کمک شایانی به درمان این افراد می کند. داروهای ضد افسردگی در درمان کمک مؤثری دارند.

+ نوشته شده توسط محمد مبین سالارزهی - نگین فاطمی در یکشنبه 5 دی1389 و ساعت 14:24 |